Schlagworty na dzień dzisiejszy: "w sennym widzie" oraz "postęp geometryczny". Mam całkiem uzasadnione wrażenie, że wszędzie, gdzie się pojawię, grawitacja się zwiększa, przez co czas płynie potwornie szybko. Kolejna refleksja jest taka, że no dobra, w sumie lepiej mieć megamasę pracy, niż wariować z nudów i nie dojadać z braku środków, ale ustalmy: wszystko ma swoje granice. Tutaj trasa, tam koncerty w Budapeszcie (+bonus w postaci dwóch nocy zarwanych na tłumaczeniu opery), potem teledysk, potem festiwal we Francji i oszukiwanie się, że to przecież w sumie takie trochę wakacje, tylko że trzeba coś tam zrobić między cydrem, tokajem a rybą ze smażalni (ta, mhm). I wszystkiego jest coraz więcej i coraz szybciej a siły i kilogramów coraz mniej. Tymczasem dziś w nocy znów jadę do Krakowa i mam nadzieję, że z Bożą pomocą uda mi się znaleźć trochę czasu na spleen.

W absurdalnie krótkich chwilach czasu wolnego staram się robić równie absurdalne rzeczy. Oto subiektywna lista przyjemności przemyconych w wirze pracy: wizyta w muzeum historii naturalnej w Lille (najbardziej utkwił mi w pamięci żywy aksolotl i wypchany tygrys, szkoda, że nie odwrotnie), zgubienie się w rezydencyjnej dzielnicy Budapesztu w środku nocy (czuliśmy się jak w komiksie narysowanym przez psychotycznego dandysa), wizyta w muzeum etnograficznym (wystawa o wampirach - fantazja Rumunów nie zna granic, nie ma to jak położyć się na świeżym grobie i krzyknąć trzy razy: "tam, gdzie sięgają moje plecy, niech twoja ręka nie sięgnie"), oraz zupełnie losowa wędrówka po Warszawie w towarzystwie taty (jak zwykle skończyło się na tatarze po przekątnej od Zakąsek). Poza konkurencją: rozerwanie sobie rękawa od zbyt energicznej gry na nie dotykanym od dwóch tygodni Rhodesie.