Schlagworty na dzień dzisiejszy: "w sennym widzie" oraz "postęp geometryczny". Mam całkiem uzasadnione wrażenie, że wszędzie, gdzie się pojawię, grawitacja się zwiększa, przez co czas płynie potwornie szybko. Kolejna refleksja jest taka, że no dobra, w sumie lepiej mieć megamasę pracy, niż wariować z nudów i nie dojadać z braku środków, ale ustalmy: wszystko ma swoje granice. Tutaj trasa, tam koncerty w Budapeszcie (+bonus w postaci dwóch nocy zarwanych na tłumaczeniu opery), potem teledysk, potem festiwal we Francji i oszukiwanie się, że to przecież w sumie takie trochę wakacje, tylko że trzeba coś tam zrobić między cydrem, tokajem a rybą ze smażalni (ta, mhm). I wszystkiego jest coraz więcej i coraz szybciej a siły i kilogramów coraz mniej. Tymczasem dziś w nocy znów jadę do Krakowa i mam nadzieję, że z Bożą pomocą uda mi się znaleźć trochę czasu na spleen.

W absurdalnie krótkich chwilach czasu wolnego staram się robić równie absurdalne rzeczy. Oto subiektywna lista przyjemności przemyconych w wirze pracy: wizyta w muzeum historii naturalnej w Lille (najbardziej utkwił mi w pamięci żywy aksolotl i wypchany tygrys, szkoda, że nie odwrotnie), zgubienie się w rezydencyjnej dzielnicy Budapesztu w środku nocy (czuliśmy się jak w komiksie narysowanym przez psychotycznego dandysa), wizyta w muzeum etnograficznym (wystawa o wampirach - fantazja Rumunów nie zna granic, nie ma to jak położyć się na świeżym grobie i krzyknąć trzy razy: "tam, gdzie sięgają moje plecy, niech twoja ręka nie sięgnie"), oraz zupełnie losowa wędrówka po Warszawie w towarzystwie taty (jak zwykle skończyło się na tatarze po przekątnej od Zakąsek). Poza konkurencją: rozerwanie sobie rękawa od zbyt energicznej gry na nie dotykanym od dwóch tygodni Rhodesie.

Banalne stwierdzenie, że doba powinna mieć 48 godzin, uderza czułe struny mojej duszy mocniej, niż kiedykolwiek.

Już w lutym wiedziałam, że potrzebuję urlopu, a jak na razie w ogóle się na to nie zanosi. Jedynym wydarzeniem najbliższym urlopowi był wyjazd w trasę, a ustalmy – przy Danielu z jego niespożytymi pokładami energii i niesamowitym Batmobilem leżenie plackiem na plaży nie wchodzi w rachubę, więc prowadziliśmy życie birbantów, rozbijaliśmy się po niemieckich kurortach, prawie zatruliśmy się jodem i nabawiliśmy zakwasów od biegania po schodach latarni morskich, koncerty traktując jako dodatek. Może z wyjątkiem tego w Świnoujściu, po którym podeszło do mnie dwóch marynarzy, żądając autografów na własnych ciałach. Jeden dostał na klacie, a drugi na bicepsie (na którym już miał wytatuowanego węża owijającego się wokół sztyletu) i jak skończyłam pisać, powiedział: „Jutro przyjdzie koleś i mi to wydziara”. Moje wnuki mi nie uwierzą.

Teraz dla odmiany siedzę w Krakowie i robię muzykę do teatru, w przerwach nadrabiając translacyjne zaległości. Mieszkam sobie na Kazimierzu w gigantycznym apartamencie, do którego żeby się dostać muszę przejść przez labirynt podwórek. Na ostatnich drzwiach wisi kartka: „Prosimy zamykać drzwi – królik na podwórku. Dziękujemy”, a biorąc pod uwagę to, co ktoś dopisał ołówkiem: „Prosimy zamykać drzwi – królik na podwórku. Pożre tych, co nie zamykają. Dziękujemy ostrzegając”. Królik ma na imię Horacy.

***

W Kabarecie Starszych Panów jest taka scena, w której Starsi Panowie znajdują w gazecie ogłoszenie treści: „Austro Daimler, tanio, bo na chodzie” i spierają się, który z nich ma pójść obejrzeć samochód. Po krótkiej wymianie zdań pan Wasowski mówi: „Przecież wiesz, że ja nie mogę, muszę szukać nowych środków wyrazu”.

No więc skoro po dwóch latach spędzonych pod jednym dachem z Rhodesem wreszcie przestałam bać się grać, gram strasznie dużo (bycie połową songwriterskiego mózgu Frozena zobowiązuje). Efekt uboczny: bicepsy, tricepsy i zdarty czerwony lakier na paznokciach (bez śladów kogoś obcego). Vide zdjęcie.

Translation vertigo continues. I've been trying to figure out when it started and the only answer that springs to mind is: before the beginning of time. I can't recall having more than one week off from struggling with my mind, sleepless and (social)lifeless, and torturing my wits (which turns out to be quite pleasant, as long as I do not even try to conceal my sado-masochistic proclivities). Anyway, the side effect of my intellectual antics is that now I am an expert (self-proclaimed, naturally) in many surprising fields, such as operatic language, the bathos of which never ceases to amuse and amaze me: And lo, before the sun rises and bathes these moors with blood, my triumphant sabre shall pierce your treacherous heart! or: Creek, ye black hinges of the hellish doors! I also pride myself in having mastered the most perverse art of Canadian, religion-derived vulgarisms. Choose any word that is vaguely connected with Christendom and there you go: you're being naughty!

As in my case night is the only reasonable time to work, my diurnal rhythm has become heavily syncopated: I go out only when I run out of food and/or fags, always at no man's time, when snow is radiant with azure rays that clash with the artificial-orange glow of lamplights. To make amends for my torments I abuse the eyes of decent people with my gigantic glam fur and the appearance of a constantly partying dandy (a pack of Djarrums and a bottle of kefir, or maybe two, on second thoughts, two packs and two bottles, that is). They call it repulsive flamboyance, I call it the insanity of an overworked translator.

Loads of things happen in the meantime, of course. For example the first polpo-tour, during which I found myself on the verge of becoming an axe-wielding homicidal maniac, as we had yet another in-band falling out. During such cut'n'thrust discussions my inner Zen master at first bangs his head against the wall and then, having abandoned the most alluring visions of bloody carnage, he invariably manages to hush the ridiculous tantrums of my adorable bandmate. I keep satisfaction, moral and intellectual superiority and anecdotal value as my sweet reward. What a shame that all the members of my other band are too nice to inflict terror on them without pangs of conscience. But you can't have it all. Or can you.

And then comes a rather unfortunate nexus: the aforementioned artbreak and translation overload, an unexpected crisis of faith in my auto-healing abilities, with mc's advent as a coup de grace to finish me off. As a result, my infamous eye-disease is back, its superpowers outstripping mine and forcing me to indulge in such dubious pleasures as multiple injections square in the eyeball: jaded intellectuals think of The Andalusian Dog, the others just go squeamish. This way or the other, again it's only the anecdotal value that can save me.

Ze względu na ryzyko niebezpiecznej dwubiegunowości nie będę robić rocznego bilansu (srilansu dupilansu, jak powiedziałby Wilq) - i tak wiadomo, że tak naprawdę liczy się tylko kalendarz Majów, a dzień Czerwonego Magnetycznego Smoka był w listopadzie, więc już po herbacie.

***

W myśl zasady, że proscrastinators are the leaders of tomorrow, jak tylko mogę odwlekam moment zabrania się do zaległego tłumaczenia (nawet już M się ze mnie śmieje i nazywa dandysem na wiecznych wakacjach, bo pamięta, jak robiłam research jeszcze w Brighton, ale jakoś mnie to nie mobilizuje) i zabijam czas zgłębiając tajniki popkultury (to wersja oficjalna, wersja nieoficjalna: niemożliwie się obijając). Tak oto obok twórców Wilqa Superbohatera (którzy dostarczyli mi życiowego motto: "Jeśli chcesz grać w piłkę, musisz myśleć jak piłka") miejsce w panteonie mistrzów zajął ZF Skurcz: za niewiarygodne ilości sztucznej krwi, eskalację superłotrów od Tytanowego Janusza przez Molibdenowego Mateusza i Betonowego Łukasza do Akrobatycznego Daniela, za scenę, w której plastikowa sarna pożera mołdawskiego potwora oraz za fiński cover piosenki "Moskau" zespołu Czyngis Chan (tu podwójny wink do Popstera).

O: A "Dżudo Honor 7" widziałeś?

M: No. A weź znajdź "Kung Fu Tygrysa".

O: Nie ma. Jest tylko "Kung Fu Pantera" albo "Karate Puma".

Obrazu degrengolady (takie słowo-wytrych ostatnio, no no no) dopełnia nieograniczony dostęp do zbiorów literatury kryminalnej mieszczący się w domu mojej mamy - komisarz Brunetti wygrywa z Chomskym jak Wściekły Wąż z Żeliwną Pięścią.

A tłumaczenie jak czekało tak czeka. Może skruszeje.

***

Z cyklu: Freudowskie pomyłki.

Kupiłam sobie na święta herbatę "Choinkowa Słodycz". Co czytam? "Chanukowa Słodycz". Dziękuję za uwagę i mazel tow.

Od tygodnia jestem na brytyjskich wakacjach, zapowiedzianych przez proroków. Siedzę u M w Brighton, w domu z widokiem na morze (vide zdjęcie). Narkotyzuję się akcentem. Zajadam kidney pie i rybę z frytkami. Chodząc po białych klifach (z odkrytą głową i w sztybletach na obcasie, w końcu dandys zawsze pozostanie dandysem) czuję się jak Patrick Wolf i Caspar David Friedrich w jednym. Wydaję nieprzyzwoite sumy pieniędzy (przez AusterePopstera, który niefrasobliwie mnie poinformował, że jest tu masa sklepów z tanimi książkami, może i rzeczywiście tanimi, ale jak się kupuje pięć, a nie dwadzieścia pięć). Mieszkamy w najbardziej spedalonej dzielnicy, więc podziwiam przechadzających się pięknych transwestytów. Łapię oddech od Polskich upiorów. Zresztą ilekroć przyjeżdżam do Anglii, obrzydliwie brytyjska połowa mojej duszy domaga się, żebym już tu została. Co robić, England made me.

Któregoś dnia o 14 obudził mnie telefon: "Halo? Tu degrengolada". Nic dodać, nic ująć. Moje volty doszły do niespotykanego napięcia wielu Volt i kiedy tak się zastanawiałam nad swoimi dylematami, dopadło mnie perskie oko opatrzności, tuż po włączeniu radia serwując mi "Should I stay or should I go". Nie no, super. W każdym razie pracy mi przez to nie ubywa, tak? No bo. Założyliśmy z Radkiem nowy zespół (2 głosy, Rhodes, pianino i przyległości, o nazwę pomartwimy się później) i zapróbowujemy się na śmierć, bo pierwszy koncert mamy w grudniu. W międzyczasie tłumaczę na angielski artykuły takiego jednego filozofa (vide przedostatni wpis), tracąc większość czasu na dywagacje typu: dlaczego 'approach' nie rymuje się z 'cockroach' i mój mózg wygląda teraz jak przegrzana Maszyna-Serce z Metropolis (do którego z Danielem robimy muzykę). Jakby tego było mało, dwiema niezależnymi drogami dotarła do mnie prośba, żeby zrobić do jednej kawiarni instalację dźwiękową, no to robię. Jakoś tak wyszło, że wszystko mi poszło w stronę schizowo-lękową, pusty dom, migające żarówki, szepty, krzyki, piranie w wannie, krokodyl na balkonie. Aż tu dzwoni kolega i twierdzi, że mu się wydawało, że to ma być dla dzieci. Cholera. A w międzyczasie masa podróży, otarcie się o śmierć przez zadławienie własnym migdałem (kara Boska, wiem za co, więc się nie buntuję) i natłok myśli, słowem: Operacja "Chaos" trwa w najlepsze.

***

Z cyklu: perły seriali o pogromcach wampirów (skoro już mowa o nocnych lękach).

„-Chętnie ci pomożemy zabić te wampiry.

-Sorry, pracuję sam. Ale wiecie co? W okolicy pojawiła się chupacabra”.

Kebaby, ach, kebaby, człek by was łyżkami jadł! Czyli lata w mieście ciąg dalszy. Morsko-leniwe plany wakacyjne wzięły w łeb i, nie licząc wyjazdów pracowych, nie pojechałam nigdzie. jedynym ersatzem prawdziwych wczasów był dzień powrotu z Offa, wypełniony spontanicznym zwiedzaniem zamków, które nam się napatoczyły po drodze i zakończony podziwianiem spektakularnej rekonstrukcji bitwy o zamek Olsztyn, z rycerzami, stylowym konferansjerem, hukiem armat i latającymi w powietrzu główkami kapusty (sic!). Sam festiwal okazał się z wielu powodów fantastyczny (zwłaszcza że Mysłowice to w końcu - pod względem werbalnym - moje miasto): las i parkowo-festynowy charakter skutecznie odstraszał stany schizoidalne; koncert graliśmy w budynku Muzeum Pożarnictwa, więc można go streścić jako polpoimprezę w remizie; kalosze kupione za 14,80 PLN w podczęstochowskiej Castoramie dawały poczucie absolutnej władzy nad bagnami, na których festiwal się odbywał; po ostatnim koncercie wprawdzie gdzieś zgubiliśmy Daniela, ale za to wkręciliśmy się na imprezę dla vipów (wróć, haha przecież byliśmy vipami), gdzie delektując się darmowym alkoholem brataliśmy się z zespołem, który nas zachwycił dwie godziny wcześniej, no cudowny wieczór.

W stolicy już czekało nowe tłumaczenie (to ci niespodzianka), a w nim historia o honorowym architekcie, który zaprojektował budynek ze skrzydłami nie podpieranymi przez filary ani nic, i który po ukończeniu budowy wyszedł na koniec jednego ze skrzydeł z pistoletem w dłoni, gotów się zastrzelić, gdyby jego obliczenia okazały się błędne. And they dare to say that the age of romance is dead...

Tymczasem kończę negocjacje nad kolejnym tłumaczeniem, i każdego dnia obiecuję sobie, że kiedy jak kiedy, ale jutro to już naprawdę pójdę naprawić rower. Tak czy siak abstrahując od drobnych błędów w matriksie, pierwszy raz od eonów mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że jest zajebiście. No więc: jest zajebiście.

I tej wersji się trzymajmy.

***

Z cyklu "Drzyzga by night": Piotr, 30 lat. Boi się liczby 53.